Op mijn werk
samen met een bewoner
mediteren
voor compassie
Omdat er zoveel leed
is in de wereld
Groot en klein
En we ons vaak zo
machteloos voelen…
‘Ik gun mezelf vrede,
Ik gun jou vrede,
Ik gun de wereld vrede
Ik gun mijn vijand vrede
Ik gun mezelf vrede’
Hopelijk helpt het
Een beetje…
Een beetje compassie…
En samen machteloos zijn…
Op vakantie
de krekels tjirpen
de zon schijnt
de hele dag buiten
Niets moet
en toch zoveel moois gezien
De hele dag samen
elke dag een avontuur
Voel me gezegend, dankbaar,
reken me rijk
op vakantie….
Je mag gelukkig zijn
ook als niet alles af is
Steeds maar wachten
op het juiste moment:
dat er geen angst meer is,
dat het huis af is,
dat er geen leed meer is,
dat ik precies het goede
weet te zeggen
op het juiste moment,
dat alles af is….
Maar je mag ook gelukkig zijn
zonder dat alles af is…
Een klaproos
zo mooi
en zo tijdelijk en kwetsbaar
net een gesprek
met een jonge vrouw
over de dood
haar dood
dat roert me
en raakt voor mij
de diepe wonderlijkheid
van het leven
zo mooi
en zo tijdelijk en kwetsbaar
als een klaproos
Met de trein
Wat zijn er toch veel
verschillende mensen
Ik loop met ze mee
Naar de trein
In de trein
En verwonder me
Wie ben jij
Met de blauwe ogen
Wie ben jij
Die dat boek leest
Met je koptelefoon op
En wie ben ik?
Wat is een mens?
Wat is het leven?
En waar gaat de trein heen?
21,5 jaar samen,
zo vertrouwd
en toch ook
nog
steeds
nieuwe dingen
ontdekken
Ik hoop dat ik
nog heel lang
nieuwe dingen
aan en
met jou mag ontdekken…
Ik hoop
dat ik de mens
mag blijven zien.
Zoals bij u,
steeds verder
in vergetelheid,
samen kijken naar wie u was
En dat u dan zegt:
‘Dit is mooi,
dit zouden mijn kinderen moeten horen.’
Samen kijken naar wie u nu bent
En soms
gewoon samen zijn
van mens tot mens.
Ik hoop
dat ik de mens
mag blijven zien.
Kaal, grijs en leeg
en
licht, fris en ruim,
de eerste maanden van het nieuwe jaar
Verwachtingsloos wachten
op wat komt….
Terug naar mijn fundamenten
Dat het leven niets is
en alles tegelijk
Dat ik het niet weet
Dat het leven onzeker is
En dat het moeilijk is
en oh zo mooi tegelijkertijd.
Gewoon
zitten in het gras,
en de tijd vergeten.
Er is altijd wel een:
Kom we gaan
of
iets dat gedaan moet worden
of
een onrust…
Maar nu,
Kom:
kom ik blijf nog even….
