Je schiet me vooruit
opeens
geen jongentje meer
Het loslaten gaat verder
en ik moet een weg vinden
in het gemis van de schattigheid
een nieuwe fase breekt aan
in liefde loslaten
en laten inspireren
door jullie als mens in wording
weer nieuwe dingen ontdekken
ook voor mezelf
Ik hoop
dat jullie altijd een veilige plek
bij ons blijven vinden
‘Dag jongen’
Dat waren zijn laatste
woorden
naar jou
In een schaars helder moment
Precies zoals hij vaker zei
Hij was niet iemand van knuffels
en zei nooit ik hou van jou
Maar in deze twee woorden
hoor ik zorgzaamheid
en trots
‘Dag jongen’
‘Dag pap’
Een bewoner hoort mij praten
Over geloof in de mens
En hij zegt: ‘ik geloof in jou’
Ik bedank hem voor het compliment
Hij geeft ze wel vaker
Ik heb sommige opgeschreven:
‘Niet geestelijk, maar geestrijk
verzorger’
‘De gespreksgroep is het leukste uurtje van de week’
Hij lacht en zegt:
‘Zo zie je maar, soms denk ik dat ik niet veel meer bijdraag, maar dat doe ik toch’
Ik geloof in jou…
Bang voor de dood,
ben ik niet,
die hoort bij het leven.
Maar ik kan in paniek raken
van de onzekerheid
van het bestaan
Dat er opeens iets kan gebeuren
met mij
of mijn geliefden…
En dat je daar niets aan kunt doen..
Op bankje waar ik op zit
staat ‘pech’
Nu heb ik wat pech met mijn lijf
de laatste tijd
En ik kan me daar,
en om andere dingen,
behoorlijk druk maken
Dit woord
op het bankje
lees ik niet negatief
maar herinnert mij eraan:
Denk af en toe gewoon:
‘Helaas pindakaas’
Om de dingen
wat luchtiger
te nemen…
Wat is pijn?
Zijn er woorden
voor lijden?
Het hoort bij het leven,
is onvermijdelijk
Hoe houdt je het uit?
Je moet er doorheen
Het is fijn als iemand zegt:
‘Het komt altijd wel weer goed’
Een glimp van hoop,
van licht,
een glimp van lente..
Laten we proberen om
een glimp van lente te zijn
voor elkaar…
De klok tikt
maar loopt niet meer
Al dagen eet en drink je niet meer
Je ligt met je jas aan in bed
Je benen buiten boort
Alsof je zo weg wilt gaan
Dat deed je vroeger graag
Vrijheid was belangrijk voor je
Ik zit stil bij je
en zeg je dat ik je de vrijheid gun
dat ik wel een slaapliedje
zou willen zingen
over gloeiende heuvels
en een strakblauwe lucht
bomen die groeien
en red roses too
Dan kijk ik naar je klok
en zie dat ondanks dat hij tikt
niet meer loopt…
Een gelovige bewoonster
heeft genoten van de herfstviering,
van mijn woorden,
‘En dat voor iemand
die zich niet Gods kind noemt’, zegt ze
En ik zeg:
‘Volgens u ben ik dat wel
Dus wat ben ik dan?’
En of het waar is of niet
De woorden: kind van God
vinden herkenning
Ik mag zijn wie ik ben
Zingeven
Zinloos, zinvol?
Vaak denk ik,
Het leven is zinloos
En dat voelt leeg en kaal
En soms is dat het ook
Maar het idee van zinloosheid
Geeft me ook juist ruimte
En dat geeft me zin…
Samen zijn
Niets hoeven
Nieuwe indrukken
Alles zien met open blik
Verwonderen
Over de bergen,
De sterren,
De geur van dennenbomen,
Over samenzijn…
En verder is er even
Helemaal niets…
Een ZINnig moment 