Als de bloesem blaadjes vallen
Staan wij stil
Stil bij oorlog en geweld
Stil bij degene
Die zijn omgekomen, omgebracht
Door wreedheid en geweld
Al zoveel jaren
Staan we stil
En nog steeds…
Zoals in het gedicht van Leo Vroman:
‘Kom vanavond met verhalen
Over hoe de oorlog is verdwenen
En herhaal ze honderd malen,
Alle malen zal ik wenen’
Als de bloesemblaadjes vallen….
Kom je maar kort,
dat is jammer…
Het is altijd fijn als jij er bent
Ik ben een kletskous,
maar hier is niet altijd iemand
om tegen te praten
En weet je, soms heb ik er geen zin meer in
Waarom ben ik hier nog?
Dan mopper ik op mezelf,
omdat ik iets niet kan…
Maar ja, dan lach ik ook weer
Lachen helpt…
Wat fijn dat jij er bent…
Zin in zorg:
Eerlijkheid
echtheid
netheid
creativiteit
plezier,
als je dit hebt,
heb je dan zin in zorg?
En dan ook alles
tegen elkaar kunnen zeggen
en kunnen ontvangen
en dan
samen
zin in zorg
Je vroeg me laatst:
Wat als je deze dag
Elke keer opnieuw beleeft?
En die vraag neem ik met me mee
Niet dat ik nu wil dat elke dag
groots en meeslepend is,
Nee, de vraag zorgt
dat ik intenser
de momenten die er zijn
beleef
Het lachen
Het leren
Het vrijen
En dat maakt dat ik denk:
Dit was een mooie dag,
die beleef ik graag opnieuw,
Maar natuurlijk wil ik ook graag nog
duizende nieuwe dagen
met jou
Uit de radio klinken
smartlappen
Je zegt dat het goed met je gaat
maar niet altijd
dan neem je een zwaar gevoel
mee naar bed en je wordt er mee wakker
Dan komen er gedachten aan
vroeger
die moeilijk zijn.
Dan wordt het ingewikkeld
terwijl je helemaal niet ingewikkeld bent.
Dan klinkt er:
‘Zij gelooft in mij…’
En ik benoem dat de zangers
van de smartlappen vast ook
niet altijd een makkelijk leven hadden
en dat ze juist daarom misschien zulke liedjes kunnen schrijven.
Je moet lachen.
laten we samen een liedje schrijven,
een smartlap..
Proost mamsie
op jou
10 jaar geleden alweer
dat je ons verliet
Ik trek mijn mooiste jurkje aan
en doe jouw oude tasje om
om te gaan toasten
met wie jou lief hadden
Proost op wie je was
Proost op troost, op samen zijn
Proost op het leven
Proost
Laten we naar elkaar
blijven omzien
naar degene die het gevoel
heeft er niet bij te horen
naar degene die zich
niet gehoord voelt,
naar jezelf,
om voor iedereen de ruimte
te blijven voelen
ook al denk je anders…
Laten we naar elkaar
blijven omzien
Op mijn werk
samen met een bewoner
mediteren
voor compassie
Omdat er zoveel leed
is in de wereld
Groot en klein
En we ons vaak zo
machteloos voelen…
‘Ik gun mezelf vrede,
Ik gun jou vrede,
Ik gun de wereld vrede
Ik gun mijn vijand vrede
Ik gun mezelf vrede’
Hopelijk helpt het
Een beetje…
Een beetje compassie…
En samen machteloos zijn…
Op vakantie
de krekels tjirpen
de zon schijnt
de hele dag buiten
Niets moet
en toch zoveel moois gezien
De hele dag samen
elke dag een avontuur
Voel me gezegend, dankbaar,
reken me rijk
op vakantie….
Je mag gelukkig zijn
ook als niet alles af is
Steeds maar wachten
op het juiste moment:
dat er geen angst meer is,
dat het huis af is,
dat er geen leed meer is,
dat ik precies het goede
weet te zeggen
op het juiste moment,
dat alles af is….
Maar je mag ook gelukkig zijn
zonder dat alles af is…
Een ZINnig moment 