Bang voor de dood,

ben ik niet,

die hoort bij het leven.

Maar ik kan in paniek raken

van de onzekerheid

van het bestaan

Dat er opeens iets kan gebeuren

met mij

of mijn geliefden…

En dat je daar niets aan kunt doen..

Op bankje waar ik op zit

staat ‘pech’

Nu heb ik wat pech met mijn lijf

de laatste tijd

En ik kan me daar,

en om andere dingen,

behoorlijk druk maken

Dit woord

op het bankje

lees ik niet negatief

maar herinnert mij eraan:

Denk af en toe gewoon:

‘Helaas pindakaas’

Om de dingen

wat luchtiger

te nemen…

Wat is pijn?

Zijn er woorden

voor lijden?

Het hoort bij het leven,

is onvermijdelijk

Hoe houdt je het uit?

Je moet er doorheen

Het is fijn als iemand zegt:

‘Het komt altijd wel weer goed’

Een glimp van hoop,

van licht,

een glimp van lente..

Laten we proberen om

een glimp van lente te zijn

voor elkaar…

De klok tikt

maar loopt niet meer

Al dagen eet en drink je niet meer

Je ligt met je jas aan in bed

Je benen buiten boort

Alsof je zo weg wilt gaan

Dat deed je vroeger graag

Vrijheid was belangrijk voor je

Ik zit stil bij je

en zeg je dat ik je de vrijheid gun

dat ik wel een slaapliedje

zou willen zingen

over gloeiende heuvels

en een strakblauwe lucht

bomen die groeien

en red roses too

Dan kijk ik naar je klok

en zie dat ondanks dat hij tikt

niet meer loopt…

Een gelovige bewoonster

heeft genoten van de herfstviering,

van mijn woorden,

‘En dat voor iemand 

die zich niet Gods kind noemt’, zegt ze

En ik zeg:

‘Volgens u ben ik dat wel

Dus wat ben ik dan?’

En of het waar is of niet

De woorden: kind van God

vinden herkenning

Ik mag zijn wie ik ben

Zingeven

Zinloos, zinvol?

Vaak denk ik,

Het leven is zinloos

En dat voelt leeg en kaal

En soms is dat het ook

Maar het idee van zinloosheid

Geeft me ook juist ruimte

En dat geeft me zin…

Samen zijn

Niets hoeven

Nieuwe indrukken

Alles zien met open blik

Verwonderen

Over de bergen,

De sterren,

De geur van dennenbomen,

Over samenzijn…

En verder is er even

Helemaal niets…

Zing even

Zingeven

Ik zie je staan

In je prachtige jurk

Je straalt

Want je zingt

Uit volle borst

Uit je hart

Vol met mooie woorden

In verbondenheid

Met jezelf en

Met de mensen om je heen

Hopelijk vind je dat

Steeds weer terug

En als het niet lukt

Zing dan even….

Gedichtje bij afscheid van een collega

Je bent al meer dan 10 jaar dood,

en het is geen speciale dag vandaag,

en toch denk ik opeens

aan hoe ik vroeger bij je in bed kroop.

Ik weet nog hoe je pyama voelt, hoe hij ruikt.

Ik weet nog hoe je haren liggen op je kussen,

hoe je lacht,

hoe je lijf warm en zacht tegen mijn lijf aan voelt…

Je bent er niet meer

En toch gaat het leven al die jaren al ‘gewoon’ door…

Alles verandert en blijft ook ‘gewoon’, tegelijk..

En jij blijft altijd deel van mij…

Ook al ben je er al zo lang niet meer

Het leven, de mens

blijft me verwonderen,

verbazen,

misschien wel meer dan vroeger

Verbazing, verwondering,

verdriet

En toch

stroomt het ook altijd weer door,

Juist als je het minst verwacht

is er dan toch ook weer

hoop, menselijkheid en liefde…